Er zijn momenten dat ik mezelf afvraag wat ik eigenlijk doe. Niet op een existentiële of dramatische manier, maar gewoon als die stille vraag die opkomt wanneer je in september vroeg tussen de wijnstokken staat en het lage licht over de garrigues van Sarrians valt. De dauw hangt nog aan de bessen. De Dentelles de Montmirail tekenen zich scherp af aan de horizon, zoals altijd, zoals altijd al. En dan pik je een druif, bijt erin, en je weet het meteen: dit is goed. Maar je weet ook dat je het niet kunt bewijzen. Niet echt. Je kunt geen grafiek maken van een gevoel. Je kunt geen rapport schrijven over de geur van rijpe grenache op een koele septemberochtend. Dus blijf je maar doen wat je doet, en hopen dat het glas uiteindelijk zegt wat de woorden niet kunnen.

Het is weer zover. De tijd vliegt als een meteoor door ons leven. We hebben amper de vorige oogst overleefd of het nieuwe millésime roept al naar nieuwe aandacht. Zo zit de eeuwige cirkel van de biologische wijnbouw in mekaar. Een gepassioneerde wijnbouwer kent geen rust en is constant bezig met de toekomst. Want de onverzadigde drijfveer van een ambitieuze wijnbouwer blijft steeds dat hij zijn beste wijn nog moet maken.

De ruwe actualiteit en de waan van het moment overtroeven de problematische realiteit van de laatste 10 jaar. Sinds Trump de wereld op zijn kop zet heeft men blijkbaar geen oor naar de meest urgentste wereldproblematiek die de mensheid zal treffen in al zijn geledingen. Meer zelfs,  sinds de idiotieën van het olijke maar gevaarlijk Trump-Vance-duo, blijkt zelfs in Europa de beweging van de klimaatnegationisten te groeien. Of hoe het dwaze populisme als een meedogenloze bloedzuiger elke rede uit de mens weet te zuigen. De echte realiteit is echter pijnlijk anders. Ook de essentie van de wijnbouw is getroffen in zijn hart en moet alle zeilen bijtrekken.

De conclusies van deze thema-degustatie CINSAULT laten zicht als volgt samenvatten:

Donderdag 23 april 2026: EWOP organiseerde een spectaculaire referaatdegustatie met als thema "De schoonheid van oude topwijnen" en wat een schoonheid was het!

Na een eerder grappige introductie van Karel rond de creatie van zijn wijndomein La Macinaia, viel Jean-Jacques even non-conformistisch in, met de duiding van de wijnen die op het domein worden geproduceerd. Zonder echt diep in te gaan in de techniciteit van de diverse producten van La Macinaia, wees Jean-Jacques (ook Karel) op het belang de biologische wijncultuur die van toepassing is op La Macinaia. In deze optiek wenste hij ook een lans te breken voor zijn buitenbeentje in het gamma, zijnde L’Anima di San Vincenti die een zuivere natuurwijn is.

Het nieuwe EWOP-seizoen belooft opnieuw zeven uitzonderlijke wijnavonden, elk met een uniek thema. Van de psychologie van de wijnproever over een eigenzinnige kijk op Toscane met Karel De Gucht, tot een blinde confrontatie tussen pinot noirs en spätburgunders — élk moment is een culinaire en vinologische ontdekkingstocht.

Er zijn momenten dat ik mezelf afvraag wat ik eigenlijk doe. Niet op een existentiële of dramatische manier, maar gewoon als die stille vraag die opkomt wanneer je in september vroeg tussen de wijnstokken staat en het lage licht over de garrigues van Sarrians valt. De dauw hangt nog aan de bessen. De Dentelles de Montmirail tekenen zich scherp af aan de horizon, zoals altijd, zoals altijd al. En dan pik je een druif, bijt erin, en je weet het meteen: dit is goed. Maar je weet ook dat je het niet kunt bewijzen. Niet echt. Je kunt geen grafiek maken van een gevoel. Je kunt geen rapport schrijven over de geur van rijpe grenache op een koele septemberochtend. Dus blijf je maar doen wat je doet, en hopen dat het glas uiteindelijk zegt wat de woorden niet kunnen.

De ruwe actualiteit en de waan van het moment overtroeven de problematische realiteit van de laatste 10 jaar. Sinds Trump de wereld op zijn kop zet heeft men blijkbaar geen oor naar de meest urgentste wereldproblematiek die de mensheid zal treffen in al zijn geledingen. Meer zelfs,  sinds de idiotieën van het olijke maar gevaarlijk Trump-Vance-duo, blijkt zelfs in Europa de beweging van de klimaatnegationisten te groeien. Of hoe het dwaze populisme als een meedogenloze bloedzuiger elke rede uit de mens weet te zuigen. De echte realiteit is echter pijnlijk anders. Ook de essentie van de wijnbouw is getroffen in zijn hart en moet alle zeilen bijtrekken.

Grote cru-appellaties hebben soms de neiging om op hun lauwe­ren te berusten en hun renommee te gebruiken als kwalitatief en commercieel wapen. Ik kan er in Frankrijk een reeks opnoemen waar de lethargie is opgetreden en waar de plaatselijke syndica­ten geen antwoorden meer bieden op de grote concurrentie en mondialisering van de wijnwereld, maar dit is niet de issue van dit stuk.

Toen de wijnen van Bordeaux 1990 op de markt kwamen, ontplofte de wijnwereld in een ware euforie. Parker omschreef dit wijnjaar in overtreffende trap, in vergelijking met de twee fan­tastische voorgaande jaren 1988 en 1989. De Parker-scores van 100/100 vlogen ons om oren. Het werd als een millésime voor de eeuwigheid omschreven. Vele professionele wijnmaga­zines verkeerden in een soort delirium en daardoor sprongen de prijzen de lucht in. We zijn nu meer dan 30 jaar later. Komt deze ·eeuwigheid' overeen met de realiteit? Is 1990 wel degelijk zo'n uitzonderlijk wijnjaar in Bordeaux? Gaan we ooit de waarheid rond dit fameuze bordelese wijnjaar kennen? Welnu, op 19 januari 2023 werd een speciale focusdegustatie georganiseerd met een select publiek van 20 proevers, om dit bijzonder enigma op te lossen.

Op 25 november 2022 werd in Auberge du Pecheur (St-Martens-Latem) de rode loper uitgerold voor een wijnappellatie die al vanuit zijn naamgeving tot de verbeelding spreekt. De Baronie Gent van de Commanderie du Costes du Rhône werkte een dubbelactiviteit uit rond het wijngebied Plan de Dieu, een Rhôneappelatie die in 2005 tot een benoemde Côte-du-Rhône-Village is gepromoveerd. In de schaduw van de rotsen van de Dentelles de Montmirail en een beetje gesandwicht tussen de bekende cru’s als Gigondas, Vacqueyras, Cairanne en Rasteau, ligt een oase aan wijngaarden te blinken in zon’s aanschijns en met de volle neus in de mistral. De reusachtige wijnvlakte van meer dan 1500ha die juist deze cru’s met elkaar verbindt, kreeg de naam Plan de Dieu, omdat het vroeger een zeer onherbergzaam gebied was waar rovers en bandieten schuil zaten. Om deze vlakte (= plain) in de middeleeuwen te doorkruisen, had je niet alleen de ziel maar ook de zegen van God nodig om er zonder kleerscheuren door te geraken. Sinds 14de eeuw werd deze vlakte ontgonnen niet alleen van zijn slechte reputatie, maar ook door locale boeren met het resultaat dat in 1326 de eerste wijngaarden werden aangeplant.

artikel verschenen in Ken Wijn Magazine - jaargang 18 - n° 36

Geboren worden in een uitzonderlijk wijn­jaar is iets dat een mens overkomt. Wanneer die mens dan ook een gepassioneerd wijnlief­hebber blijkt te zijn en dat wijnjaar één van de meest uitzonderlijke van vorige eeuw is, dan moet er met die samenloop van omstandig-heden iets gedaan worden. Veel hebben ere- atieve wijnaficionado's niet nodig om met dit gegeven aan de slag te gaan. Op 1 april 2022 was het dan zover. Een pak vrienden die in het wijnjaar 1961 geboren waren, kwamen bijeen met een fles 1961 en gingen proefondervinde­lijk de strijd aan om te zien of de wijn de goed geconserveerde lijven van de kwestieuze proe­vers konden overtreffen. 61 jaar oud is niet niks. Hoewel de proeversgroep er conditioneel schitterend uit zag, werd toch duidelijk dat doorheen eenieders levensloop er sluiks toch wat averij werd opgelopen. De jeugdigheid was iets als een herinnering en er waren anekdotes enoeg om die opnieuw tot leven te brengen.

Gent, dinsdag 14 september 2021 Het is een verwarrende periode. Door de klimatologische omstandigheden (waarover later meer) is de pluk veel later dan voorzien. Ik kijk jaarlijks met enorm veel goesting uit naar dé vinologische periode bij uitstek: de pluk en de vinificatie van de nieuwe wijn. De 'heilige' maand september is mijn zuurstoffles voor de komende maanden. Een succesvolle oogst geeft mij energie om het jaareinde creatief en zonder besognes aan te pakken. De schoonheid van de nieuwe grenache geeft mij telkens opnieuw vleugels. 2021 moest daarenboven symbolisch ook een bijzondere pluk worden, want precies 20 jaar geleden was dit ons eerste avontuur. Het was een onvergetelijk moment om onze eerste wijn te kunnen maken in prachtige omstan-digheden. We wisten ook perfect waar we stonden met de snoeischaar in de hand toen de twee vliegtuigen de to-rens van het World Trade Center doorboorden. Ook toen sloeg de verwarring toe, terwijl we juist op dat moment één van onze dromen aan het realiseren waren. Dit jaar is het duidelijk dat ik al mijn positivisme overboord mag gooien. Op 14 september 2021 sta ik voor een ongeziene wijnramp in de zuidelijke Rhône. Met een bang hart, vol van emoties, trokken we naar het zuiden. Alsof het niet slechter kon beginnen, kregen we te horen dat er ‘s nachts een zondvloed over Vacqueyras was uitgebroken. De toon was gezet.

Op 21 september 2012 vonden overal ter wereld voor de 3de maal de Grenache-days plaats. Talrijke festiviteiten worden op dat moment georganiseerd in alle uithoeken van de wijnwereld, waarbij de bijzondere eigenschappen van de grenache in het daglicht worden geplaatst. Deze bijzondere ode aan de grenachedruif werd uiteraard op verschillende plaatsen gevierd in de zuidelijke Rhône, de bakermat van de edele Franse variant van de Spaanse granacha of garnacha.

Wanneer je kunstzinnige wijnbouwers hun ding laat doen, dan verkrijg je bijzondere vinologische resultaten. De drie champagnehuizen die beschreven werden in ‘het eerste woord van Ken Wijn n° 13‘ zijn niet de eerste de beste en verdienen een bijzondere plaats in de galerij der groten. Ze hebben alle drie een aparte visie en manier om met champagne om te gaan. Het vertrekpunt is bij alle drie hetzelfde: ze maken eerst een uitstekende stille wijn; het zijn in de eerste plaats wijnbouwers om daarna erkend te worden als champagnemaker:

Het oeverloos en aanmatigend gelul over wijn, gebracht met een blasé om van omver te vallen, is nog altijd van deze tijd. Ondanks onze vurige pleidooien om wijn te demystifiëren uit het elitair verdomhoekje, moet ik dagelijks vaststellen dat nog vele liefhebbers in het potsierlijk bedje van de vinologische alwetendheid ziek zijn. Men zou al lang moeten weten dat een grotere bescheidenheid de boodschap is wanneer de kennis over wijn het grootst is. Hoe meer je weet over wijn, hoe groter het besef van de betrekkelijkheid van deze kennis. Nochtans is deze wijsheid niet besteed aan vele wouldbe-kenners, die vaak het mooie weer uitmaken in commerciële wijnsferen.

Frankrijk investeert de laatste jaren enorm in het oenotoerisme. Alsof dit land een groot schuldbesef heeft van de economische schade die het de laatste jaren heeft veroorzaakt aan de nationale trots. De wijnbouw werd niet echt op handen gedragen door de Sarkozy-regering en wijn werd zelfs in de Franse assemblée omschreven als kankerverwekkend. Je moet goed zot zijn om een dergelijke prietpraat te verdedigen terwijl er meer dan 800 000 Fransen rechtstreeks van de wijnbouw hun dagelijks brood verdienen. Terwijl de wijnconsumptie in Frankrijk met rasse schreden achteruit gaat en onnoemelijk veel kleine lokale wijnbouwers er de brui aan geven, beseft de Franse overheid dat ze misschien wat te ver is gegaan met hun suïcidale wijnpolitiek. Met de wetenschap dat Frankrijk nog altijd hoge toppen scheert aan het vinologisch wereldfirmament, probeert het in het buitenland de schijn hoog te houden. De budgetten die vandaag worden gespendeerd om Frankrijk verder te profileren als hèt wijnland van de wereld, staan in schril contrast met de gigantische batterij aan (beknottende) regels die initiatiefnemers in de wijnbouw moeten ondergaan.

Adrien Roustan is al jaren een revelatie in de appellatie Vacqueyras en maakt rijke en karaktervolle wijnen. De laatste jaren heeft hij zijn stijl aangepast en wat minder houtlagering ingebracht. Adrien heeft recent een volledige nieuwe infrastructuur gebouwd, maar ontvangt nooit groepen. Voor ons maakte hij een uitzondering.

In samenwerking met Commanderij Osiris, staat Erdev Consulting in voor de organisatie van een uitzonderlijke Rhône-wijnreis, waarvan het programma in bijlage is gevoegd. Deze activiteit is gegroeid vanuit het degustatieprogramma van het 30-jarig bestaan van Commanderij Osiris, terwijl de Baronie Gent van de Commanderie des Côstes du Rhône zijn ondersteunende expertise loslaat op het 5 daagse event.

In het hart van Spanje, op slechts 80 kilometer ten westen van Madrid, ligt een wijnregio die de afgelopen jaren steeds meer aandacht krijgt van wijnliefhebbers en experts wereldwijd: Sierra de Gredos. Deze bergachtige streek staat bekend om zijn unieke expressie van de Garnacha-druif, die door sommige experts, waaronder Ferran Centelles van Jancis Robinson, wordt omschreven als ‘pinot-achtig’. De wijnen uit deze regio onderscheiden zich door hun subtiliteit, verfijning en lichtheid - eigenschappen die niet vaak geassocieerd worden met traditionele Spaanse Garnacha.

De feestelijke wijnreis n.a.v. 20 jaar wijncommanderij Osiris gaat richting Noordelijke Rhône met zwaartepunt Saint-Joseph. Er worden 7 wijndomeinen bezocht maar op dag 1 wordt er alvast gestart met een champagne feestdiner bij Veuve Clicquot. Het volledige programma kan je hieronder bekijken:

Op 15 januari 2014 zijn de zes wijnzorro’s andermaal vertrokken naar het nog steeds te onderschat wijngebied in de zuidelijke Rhône: Lirac. Deze appellatie die zowaar aan de overkant van de rivier de Rhône is gesitueerd, is het geografisch spiegelbeeld van de bekenste Rhone-appellatie uit de Rhone, zijnde Châteauneuf-du-Pape. Deze cru omvat 715 hectaren wijngaard en is misschien één van de meest discrete appellaties uit de Vallei van de zuidelijke Rhône. Hun slogan is niet voor niets “Lirac, le cru sobre et discret”. Samen met de appellatie Vacqueyras is Lirac de enige cru die binnen de appellatie de drie kleuren mag produceren (rood, wit & rosé), sinds zijn erkenning in 1947.

Naar jaarlijkse traditie trekken de 6 zorro’s van Wijncommanderij Osiris op verkenning in een al dan niet bekende wijnregio in Frankrijk of Italië. Ons zestal trekt in 2013 van 16 tot 20 januari terug richting Frankrijk om in de regio Savoie het beste te zoeken van wat daar op dit ogenblik wordt gevinifieerd. Het resultaat van deze vinologische zoektocht wordt gepresenteerd op woensdag 20 februari 2013 bij Commanderij Osiris. Het belooft ook dit jaar een verrassende avond met ontdekkingen. Soms gewaagd maar met steeds het kwaliteitsdenken in het achterhoofd.

Millésime Bio opent zijn deuren op 29 januari 2024. Van de Elzas tot het zuidwesten, Karine Valentin biedt je in La Revue de Vin de France haar selectie biologische en biodynamische wijnen voor minder dan 20 euro. Verkwikkend! In 2023 zal Frankrijk de grootste wijnproducent ter wereld zijn en leider blijven op de markt van biologische wijn. Er zijn ongeveer 12.000 producenten betrokken bij de Franse biologische sector, een constante en gestage toename sinds 2015.

In het tijdschrift “Onze Chef” (een tijdschrift van de Vereniging van Vlaamse Grootkeukens), editie februari 2013, verscheen een artikel rond Clos des Frères van de hand van Lucien De Groote.

De Clos des Frères 2012 kreeg onlangs in het magazine La Revue du Vin de France 16,5/20 en werd verkozen als 2de beste Cru Vacqueyras.

Ik doe mijn best, maar het lukt niet. Ik ruik zelfs geen verre aardbei. Maar dat is normaal: een neus moet geoefend worden. Ja, mijn neus begint te werken. Ik ruik framboos, paardenstal, vanille, bloemen, tabak, hout, fruit en zelfs een natte hond!

Op 28 april 2017 vierde Solidariteit voor het Gezin in het Sportpaleis van Antwerpen (met meer dan 13000 aanwezigen) haar 40 jarige bestaan. Alle deelnemers kregen een uitzonderlijk geschenk met een CD (met liedjes gemaakt door de medewerkers), een nieuwe editie van Suske&Wiske met Solidariteit voor het Gezin in de hoofdrol en een boek met een retrospectieve van de geschiedenis van Solidariteit voor het Gezin en de rol van Edith Devriendt daarin.

Een krachtig signaal dat thuiszorg effectief een alternatief kan zijn voor een dure opvang in woonzorgcentra, zonder evenwel afbreuk te doen aan de noodzakelijkheid van rusthuizen.

Solidariteit voor het Gezin was begin 2015 rijp voor een een uniek vernieuwingstraject dat werd uitgewerkt onder de benaming Boost 2014-2019 (kortweg Boost 2019). Dit vernieuwingstraject werd dus uitgeschreven in drie grote werven:

Donderdag 23 oktober werd in Gent de eerste Passion & Ambition Award uitgereikt aan iemand die naast zijn professionele bezigheden zich ook sterk en passioneel inzet voor anderen, de maatschappij of die zich met passie in iets totaal anders stort dan men zou verwachten.

Derde politiek-sociologisch cahier, waarin een duidelijke visie wordt ontwikkeld voor een nieuwe sociale zorgpolitiek. Het is een suggestieve publicatie geworden met een positieve opbouwende boodschap, ondanks de bijzonder negatieve maatschappelijke contouren.

“Zorgvernieuwing wordt de nieuwe trend in het thuiszorglandschap”

Nog 2 weken en het nieuwe zorghotel Wellington te Oostende gaat officieel open. Iedereen kan een kijkje komen nemen op ” de dag van de zorg ” op zondag 17 maart tussen 10u en 17u.

‘Solidariteit voor het Gezin is een autonome dienst voor welzijns- en gezondheidszorg die een veelzijdig dienstenpakket aanbiedt vertrekkend van de thuiszorg, maar naargelang de behoeften van haar cliënten, zich bovendien engageert om aanvullende dienstverlening te organiseren en te coördineren. Wij streven er immers naar om via een geïntegreerde aanpak kwalitatieve zorg op maat aan elke hulpvrager in de Vlaamse Gemeenschap en Brussel aan te bieden.Deze hulp wordt door deskundig en gemotiveerd personeel aangeboden vanuit een humanistische visie en dynamische ingesteldheid waarbij de cliënt centraal staat’.

Bijna 35 jaar lang draait Solidariteit voor het Gezin mee in de zorgsector in het algemeen en in de ouderenzorgsector in het bijzonder. Al jaren nemen we een aparte positie in, in de nog steeds conservatief verkavelde/verzuilde zorgsector. Als relatief groot zorgbedrijf in Vlaanderen behoren wij tot de jongste in de sector en ondergaan wij jaarlijks een catharsis in functie van onze financiële mogelijkheden en vooral in functie van de zorgmarkt. Want we zien het één en ander gebeuren, los van de demografische context. Leidt dit tot noemenswaardige bedrijfsaanpassingen of visiebijsturingen? Niet echt, omdat we amper kunnen spreken van een vrije (of open) zorgmarkt en omdat de financiële mogelijkheden sterk gestuurd worden door de overheid. En juist op deze beide niveaus bestaat er een zekere inertie, wat uiteindelijk zal resulteren in een onaangepast zorgmodel voor de toekomst.Elk zorgbedrijf (zo ook Solidariteit voor het Gezin) draagt hiervan de gevolgen. Daarenboven zien we dat de ouderenzorg (zowel intramuraal als extramuraal) steeds meer gemedicaliseerd wordt, terwijl de roep naar meer welzijnsomkadering steeds groter wordt. De grote impact van een federaal gestuurd RIZIV weegt sterk door op alles, zonder wezenlijk rekening te houden met nieuwe tendensen die binnen de gemeenschappen leven. Het ouderenbeleid vertrekt te veel vanuit een polemisch standpunt, alsof de vergrijzing alleen maar een probleem is en alsof elke senior a priori hulpbehoevend zou zijn. Het is precies of oud-zijn een ziekte is die curatief moet behandeld worden. Dat de maatschappelijke vergrijzing een belangrijke zorgcomponent in zich heeft, is een evidentie en dat de groeiende groep hoog bejaarden met een dementieprofiel problematisch zal worden, baart ook ons zorgen. Maar dit impliceert niet dat we zomaar een gelijkheidsteken mogen plaatsen tussen ouderenzorg en gezondheidszorg. Meer nog: we moeten vermijden dat er ooit een gelijkheidsteken zal moeten geplaatst worden.Daarvoor zal het nodig zijn om ons zorgmodel dynamisch en zorgmarktgevoelig te maken. Wij beschikken in Vlaanderen over een schitterend netwerk aan voorzieningen. Hetgeen vandaag bestaat is organisch gegroeid vanuit een aanbodgestuurde visie. Maar wat vroeger verdienstelijk was, is vandaag een anachronisme aan het worden. Met eerbied voor het verleden moeten we durven veranderen ten gunste van de toekomst:

Het is soms ontroerend te moeten lezen in alle beleidsnota’s van al onze regeringen die ons land rijk is, hoe belangrijk de (thuis)zorg wel is. Als er één politieke consensus bestaat, dan is het wel deze. Een goed uitgebouwd, beschikbaar en financieel toegankelijk zorgaanbod voorkomt tevens dat mensen zich verplicht zien om vroegtijdig een beroep te doen op andere en duurdere zorgvormen. Elke regeerakkoord stelt dat het gamma aan (thuis)zorg wordt ondersteund en uitgebreid.

In het Huldeboek Emile Flamant werden diverse referaten opgenomen rond het sociaal liberalisme. Ook werd aan mij gevraag hiervoor een significante bijdrage te leveren. Onder de titel ‘Zorg aan de medemens: een intrinsiek sociaal liberaal verhaal’, probeer ik het liberaal denken en het sociaal handelen compatibel te maken. Geen moeilijke oefening omdat mijn leven zowel maatschappelijk als politiek volledig werd doordrongen door een overtuigd liberaal humanisme.

Tweede politiek-sociologisch cahier, met de bedoeling een eigenzinnige visie te verdedigen op de wijzigende zorgmarkt en op het klassiek rusthuisdenken.